Herb Gminy Limanowa Oficjalny serwis
Gminy Limanowa

Wielcy, zasłużeni Polacy – felieton Janiny Firlej

10.03.2022
Zapraszam do zapoznania się z biografią tych, którzy swą pracą i działalnością mieli w sobie poczucie wyższej wartości, w trosce o dobro w życiu społecznym tejże epoki. Moim zdaniem są oni wzorem i przykładem do naśladowania w kontynuowaniu tych wartości w obecnej rzeczywistości. Cytuję przekaz najpopularniejszego pisarza na przełomie wieku XIX i XX – Henryka Sienkiewicza: „Naród się ostanie, gdy potomkom tradycje przekaże, gdy pamięć o najbliższych ocalenie ostawi, to nie zginie pamięć o tych co za Ojczyznę polegli.
 


„Być zwyciężonym i nie ulec to zwycięstwo” – Józef Piłsudski

Myśli Józefa Piłsudskiego pozostawione nam Polakom, jakże realistyczne, do analizy, przemyślenia współczesnego człowieka (cytuję): „Bezsilna wściekłość dusiła mnie nieraz, że w niczym zaszkodzić wrogom nie mogę, że muszę w milczeniu znosić deptanie mej godności i słuchać kłamliwych i pogardliwych słów o Polsce, Polakach i naszej historii.

Konkurencja partyjna poszła u nas od pierwszej chwili istnienia państwa tak dziwacznie i tak ostro, a zarazem z tak wielką ilością kłamstwa i łajdactwa, że od razu zaczęło się wytwarzać to co nazwałem: cloaca maxima. Każde nadużycie, każde łajdactwo było dobrym wtedy, gdy robił je członek partii własnej, złym zaś tylko wtedy, gdy robił je członek innej partii”.
 

 
Święta Jadwiga Andygaweńska – urodziła się na Węgrzech, po śmierci ostatniego Polskiego króla z dynastii Piastów Kazimierza Wielkiego oraz wcześniejszych jego ustaleń dynastycznych z Andygawenami, polska korona przypadła Ludwikowi Węgierskiemu. Zawarł on układ z polską szlachtą. Ludwik Węgierski zapewnił dziedziczenie tronu Polski córce Jadwidze. Do nowej Ojczyzny przybyła jesienią 1384 roku. W październiku była koronowana na króla Polski. W 1386 roku Jadwiga wyraziła zgodę na ożenek z Wielkim Księciem Litewskim Władysławem Jagiełłą. To małżeństwo było podstawą unii Polski i Litwy, która z czasem doprowadziła do powstania Rzeczpospolitej Obojga Narodów. Jadwigę i jej męża dzieliła duża równica wieku, wychowanie, kultura, obycie. Pomimo tych różnicy byli zgodnym małżeństwem. Jadwiga była kobietą wyjątkową, nie stała w cieniu męża, prowadziła aktywną działalność polityczną, kulturalną i charytatywną. Skupiała wokół siebie elitę intelektualną Polski. Prowadziła także działalność fundacyjną, przyczyniła się do odnowy i rozwoju Akademii Krakowskiej. Uzyskała zgodę papieża na utworzenie na tej uczelni fakultetu z teologii. Swój majątek zapisała w testamencie Akademii, ufundowała szpital w Bieczu, uposażyła szpital w Sandomierzu i Nowym Sączu. Otaczała opieką liczne inne szpitale miejskie i klasztorne w tym szpital Jadwigi Śląskiej w Krakowie.
Królowa zmarła w 1399 roku, ciało jej złożono do skromnego grobowca w Katedrze Wawelskiej. Prowadziła życie pobożne, 31 maja 1979 roku św. Jan Paweł II ogłosił ją błogosławioną, kanonizacja odbyła się 8 czerwca 1997 roku z inicjatywy św. Jana Pawła II. ŚWIĘTA JADWIGA ZOSTAŁA PATRONKĄ POLSKI I APOSTOŁKĄ LITWY.
 

 
Kardynał August Hlond – urodził się 5 lipca 1881 roku w rodzinie wielodzietnej. Mając 12 lat wyjechał do Turynu. Tam w ośrodku wychowawczym, prowadzonym przez salezjanów, zdobywał wiedzę. W wieku 16 lat wstąpił do zgromadzenia św. Jana Bosko. Naukę kontynuował na Uniwersytecie Papieskim „Gregorianum”, gdzie obronił doktorat z filozofii. Nigdy nie zapomniał o polskich korzeniach redagując pismo „Wiadomości Salezjańskie w języku polskim. Święcenia kapłańskie przyjął w Krakowie w 1905 roku. Kilkoro z jego rodzeństwa wybrało drogę kapłaństwa i życia konsekrowanego. Przełożeni zdecydowali przenieść młodego, zdolnego kapłana do Wiednia, gdzie został dyrektorem salezjańskiego zakładu wychowawczego. W Austriackiej stolicy bardzo dbał o rozwój duchowy licznej austriackiej Polonii. Polski Salezjanin okazał się dobrym administratorem, co dostrzegli przełożeni. Został mianowany prowincjałem salezjańskich prowincji obejmując teren Austrii, Węgier i południowych Niemiec. Jako administrator apostolski otrzymał zadanie uporządkowania spraw kościelnych na Śląsku w części przyznanej Polsce. Z powierzonego zadania wywiązał się wzorowo. W 1925 roku został mianowany biskupem nowo utworzonej diecezji Katowickiej. Sakrę otrzymał w styczniu 1926 roku. Przyjął słowa św. Jana Bosko: „Daj mi duszę, resztę zabierz”. Na Śląsku nie był długo, w tym samym roku otrzymał nominację na arcybiskupa gnieźnieńskiego-poznańskiego (było to jednoznaczne z pełnieniem funkcji prymasa Polski), a wkrótce został kreowany kardynałem przewodząc Polskiemu kościołowi. Prymas w 1931 roku napisał statut dla Akcji Katolickiej, co spowodowało niebywały rozmach w rozwoju tej organizacji. Swoją troską objął Polaków poza granicami Polski. Utworzył Towarzystwo Chrystusowe dla Polonii Zagranicznej. W 1932 roku za zasługi dla swojej Ojczyzny został odznaczony Orderem Orła Białego. W 1939 roku Prymas pojechał z misją do Rzymu, chciał przedstawić światu rezolucje ambasadorów potępiających wojnę, chciał prosić Papieża o wsparcie dla Polaków napadniętych prze Niemców. Interwencja władz hitlerowskich Niemiec uniemożliwiła mu powrót do okupowanej Ojczyzny. Okres wojny spędził na emigracji, pomagał wojennym emigrantom, informował opinię publiczną o prześladowaniu kościoła przez Niemców w okupowanej Polsce. Zmuszany przez Trzecią Rzeszę do kolaboracji. Wobec zdecydowanej i niezłomnej postawy Prymasa od 1944 roku przetrzymywano go w więzieniu do kwietnia 1945. W 1945 roku wrócił do Ojczyzny i przystąpił do organizacji administracji kościelnej na tzw. Ziemiach Odzyskanych. Nie było mu dane dokończenie odbudowy Kościoła w Polsce po wojennej zawierusze. Zmarł nagle, po operacji, 22 października w 1948 roku.
 

 
Władysław Bełza – urodził się 17 października 1847 roku w Warszawie. Uczył się w gimnazjum. Wstąpił do szkoły oficerskiej w Kazaniu. W 1866-1868 studiował w Szkole Głównej w Warszawie. W młodzieżowym wieku ujawnił się jego talent poetycki. Jego twórczość skierowana była do dzieci. W 1868 roku wyjechał do Krakowa. Nawiązał kontakt z ociemniałym już Wincentym Polem. Dzięki jego pomocy Bełza wydał kolejny tomik poezji dla dzieci. Po krótkim pobycie w Krakowie wyjechał do Lwowa, następnie udał się do kilku miast Europejskich, m.in. Zurychu, Wenecji i Paryża, gdzie kontaktował się z polskimi emigrantami. Na ziemiach zachodnich długo nie przebywał, wrócił do Polski, udał się do Poznania, przebywającego w pruskim zaborze. Rozpoczął intensywną działalność publicystyczną. Założył Tygodnik Wielkopolski oraz pismo dla dzieci Promyk. Zainicjował budowę teatru polskiego. Jego działalność wywołała niezadowolenie władz zaborczych. W 1872 roku poeta został wydalony z granic państwa pruskiego. Powrócił do Lwowa, był jednym najbardziej aktywnym lwowskim literatem. Poza działalnością publicystyczną rozpoczął starania promowania polskiej literatury. Współpracował z Zakładem Narodowym im. Ossolińskich, w którym został zatrudniony w 1882 roku. Zainicjował utworzenie Koła Literacko-Artystycznego i Towarzystwa Literackiego im. Mickiewicza. Władysław Bełza pomimo dużego talentu i wielu zajęć był przede wszystkim poetą. W trudnych czasach dla zachowania polskości, poprzez twórczość, nauczał patriotyzmu i dziejów naszej Ojczyzny, kolejne pokolenia Polaków. W jego utworach pojawiała się tematyka krzewienia wiary, poszanowania języka polskiego, miłość do Ojczyzny, ziemi rodzinnej i kultywowanie polskiej tradycji. Zmarł 29 stycznia 1913 we Lwowie. Pochowany jest na cmentarzu Łyczakowskim, niedaleko Marii Konopnickiej, Artura Grottgera.
 
Śledząc biografię zapraszam do przemyśleń, refleksji, wyciągania wniosków.
 
Janina Firlej


Liczba wyświetleń: 1510
4

Galeria

Aktualności
Inne
Kultura
Oświata
Sport i turystyka
Biznes
Widżet Dostępności
Rozmiar Tekstu
1 Rozmiar Tekstu
Ustawienia tekstu
1 Odstęp między wierszami
1 Odstęp między paragrafami
1 Odstęp między literami
1 Odstęp między słowami
Czytelność tekstu
Wyrównanie tekstu
Filtry
Pomocne